Da Costa en Groen van Prinsterer hebben veel met elkaar gecorrespondeerd  over o.a. de strijd om kerkherstel in de vaderlandse kerk, de confrontatie met het gedachtegoed van de ‘Groninger School’ en van de ‘moderne’ theologen o.l.v. J.H. Scholten, de vraag naar de zin van de geschiedenis, de schoolstrijd en het sociale vraagstuk. Als het ‘eigene’ van beide briefschrijvers worden het chiliasme van Da Costa en de invloed van Plato op Groen belicht.

De rode draad in de briefwisseling is hun inzet voor het alleenrecht van de orthodoxe prediking en voor de doorwerking van het evangelie in staat en maatschappij. Ondanks verschillen in geaardheid en optreden wisten Da Costa en Groen zich nauw met elkaar verbonden door een sterk geloof in Christus, de Amicitia Christiana.  

De visie van de beide Reveilmannen op staatkundig en kerkelijke terrein is blijvend actueel.