Winkelmandje

Dit artikel zit al in uw winkelwagentje. Wanneer u meerdere exemplaren wilt bestellen kunt u dat doen via

Er zijn geen artikelen in het winkelmandje.

De bergen zullen vrede dragen

De bergen zullen vrede dragen

Indrukwekkende interviews met de eerste bekeerlingen in Papoea.

dr. D. Kroneman

Genre:Theologie
ISBN:9789462789432 (Gebonden)
Druk:1e druk
Pagina's:143
ISBN:9789462789777 (E-book)
Druk:1e druk
Bekijk eerste pagina's
De bergen zullen vrede dragenSluiten
Uitverkocht

Dit boek is helaas niet meer via deze site te verkrijgen.

Uw plaatselijke boekhandel kan het boek nog wel op voorraad hebben.

In winkelmandje leggen
Gebonden
In winkelmandje
2-3 dagen

€ 16,50

E-book
In winkelmandje
Downloadlink per email

€ 12,99

In 1963 kwam ds. G. Kuijt als eerste zendeling van de Gereformeerde Gemeenten aan in de Abenaho (Pass Valley) op Papoea. Sinds die tijd is er veel gebeurd. Meerdere zendingswerkers werden uitgezonden. Onder de zegen van de Heere mocht hun werk vrucht dragen. Dat werd zichtbaar in het ontstaan van een zusterkerk.

In dit boek brengt zendingswerker dr. Dick Kroneman aan de hand van verschillende interviews in beeld hoe de eerste generatie Papoea’s het Woord ontving, hoe zij het overdroegen op de tweede generatie en hoe de derde generatie na hen met dit Woord leeft. Daarbij komen zowel verblijdende als teleurstellende zaken eerlijk aan de orde.

 

Vervolg van het artikel in Boekennieuws najaar 2016:
Op de lagere school in Kampen kwam Kroneman voor het eerst in aanraking met het zendingwerk op Papoea. ‘Een diavoorstelling van het zendingswerk op Papoea maakte een onuitwisbare indruk op me. Vooral de medische en de geestelijke nood spraken me erg aan. Toen ik later op het gymnasium zat, hoorde ik voor het eerst over het Bijbelvertaalwerk dat door Chris Fahner in de Yali-taal werd gedaan. Toen sloeg de vonk echt over. Ik dacht: wat is het mooi om de Heere zo te mogen dienen op het zendingsveld met de taalkundige gaven die Hij gegeven heeft. Naast mijn theologiestudie in Utrecht heb ik destijds ook veel aan taalwetenschap en culturele antropologie gedaan. Aanvankelijk was er tijdens mijn studietijd geen vacature voor Bijbelvertaler op Papoea. Dat veranderde echter een paar jaar voordat ik afstudeerde. Toen bleek er grote behoefte te zijn aan een vertaalkundige. In samenwerking met de Zending Gereformeerde Gemeenten en Wycliffe Bijbelvertalers zijn mijn vrouw en ik in 1987 uitgezonden naar Papoea.’

Kronemans eerst indruk van het land was positief: het leven aan de kust was minder primitief dan hij zich had voorgesteld en in het binnenland vielen hem de vriendelijkheid en de gastvrijheid van de plaatselijke bevolking op, ook toen hij de Una-taal nog niet beheerste. ‘Dat leverde soms komische situaties op. Diman, de stenenbijlenmaker, stond de eerste dag al voor de deur met een levende kip in zijn hand. Hij overhandigde mij de kip en zei vervolgens in zijn beste Indonesisch: “Saya mau beli ayam” (“Ik wil een kip kopen”). Hij bedoelde echter te zeggen: “Saya mau jual ayam” (“Ik wil je een kip verkopen”). Omgekeerd zullen de Langda-mensen zich soms ook vermaakt hebben in de begintijd toen wij bezig waren om de Una-taal te leren.’

Ook nu nog maakt Kroneman mooie momenten mee: ‘Als taalinformanten tijdens een controle van een vertaald Bijbelgedeelte opeens de bedoeling van een perikoop of Bijbelvers begrijpen en dat op enthousiaste wijze navertellen of daarover nog meer vragen stellen.’

Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten. ‘Lopen in het steile berglandschap rond Langda is heel zwaar werk, zeker voor westerlingen die geboren zijn in het platte polderland van Nederland. Ik herinner me dat ik op een van die tochten van bergop en bergaf niet meer verder kon. Na enkele uren was ik helemaal buiten adem en kon ik geen stap meer verzetten. “Geen enkel probleem”, zei Jiwik, “dan dragen we je toch gewoon naar boven?” Eerst wilde ik daar helemaal niets van weten. Maar nadat ik een paar keer een poging had gedaan om nog een paar stappen te zetten, gaf ik me gewonnen. Jiwik en enkele andere Langda-mannen hesen mij zonder veel moeite op een kunstig geïmproviseerde brancard en onder luid gejoel werd ik in hoog tempo door vier dragers naar boven gedragen. Dat soort ervaringen schept een band met de bevolking. Je beseft je eigen afhankelijkheid en je krijgt waardering voor de manier waarop de plaatselijke bevolking zich trefzeker en schijnbaar moeiteloos voortbeweegt op de steile berghellingen.’

Een lastig moment was verder een (kortstondige) ruzie met zijn beste vriend. ‘Ik heb een keer een varken met pijl en boog doodgeschoten, nadat het onze tuin in Langda had omgewroet. Niemand wist van wie het beest was. Later bleek het van mijn beste vriend, Karba, te zijn. Hij was aanvankelijk heel boos, maar draaide later gelukkig bij en erkende dat ik helemaal volgens de regels had gehandeld.’

Tot de moeilijkste ervaringen rekent Kroneman het op vrij jonge leeftijd overlijden van Zeth Nabyal, ouderling in Sentani en het sterven van vroegere medewerkers aan de gevolgen van alcohol en aids. Heel moeilijk vindt hij ook dat jonge kinderen (onnodig) sterven aan de gevolgen van malaria, omdat de ouders zich onvoldoende hebben ingezet om het kind malariamedicijnen te geven.

Kroneman kan zich geen enkel moment herinneren dat hij echt helemaal terug wilde naar Nederland. ‘Op sommige momenten mis je je ouders, en later je kinderen, natuurlijk wel. En af en toe, als de elektricteit uitvalt of het internet het niet doet, voel je je echt onthand.’

Kronemans belangrijkste werkzaamheden zijn al die jaren Bijbelvertaalwerk en alfabetiseringswerk geweest. ‘Het controleren van Bijbelvertalingen (in het Una en in andere talen) als vertaalconsulent is een belangrijk onderdeel van mijn huidige taak. Daarnaast geef ik les aan de Gereformeerde Theologische Hogeschool in Wamena (exegese, hermeneutiek, antropologie, methoden van onderzoek en scriptiebegeleiding). Verder ben ik in deeltijd vertaalcoördinator voor SIL wereldwijd. In die rol geef ik leiding aan de doordenking van vragen die te maken hebben met de kwaliteit van het Bijbelvertaalwerk en van de training en upgrading van vertaalconsulenten.’

Wat Kroneman van het werk van de Geest op Papoea ziet? ‘De veranderingen in het leven van mensen als Diman, Karba en Hogfan spreken doekdelen. Voor zendingswerkers die de plaatselijke stamtaal niet of onvoldoende kennen, blijven dit soort vruchten vaak buiten het gezichtsveld, omdat de mensen van de eerste generatie vaak alleen de stamtaal spreken.’

Ondanks vijftig jaar zendingswerk op Papoea is er volgens de taalkundige nog heel veel werk te doen, vooral: begeleiden van de Papoeavertalers en begeleiden en trainen van docenten aan de theologische hogeschool. Volgens hem is er daarvoor nog steeds behoefte aan vertaalconsulenten en theologische docenten vanuit Nederland. ‘Zendingswerkers vervullen daarnaast een belangrijke verbindende schakel tussen het werk op het zendingsveld en de zendende kerk/organisatie. Zonder de ondersteunende functie van zendingswerkers zou de onderlinge communicatie veel stroever verlopen. Er kan echter in de toekomst wel een moment aanbreken dat zowel de kerk op Papoea als de zending in Nederland vinden dat ook de personele inzet vanuit Nederland helemaal moet worden afgebouwd. Over het algemeen lijkt de kerk op Papoea echter vooralsnog meer geïnteresseerd te zijn in het voortzetten van personele inzet vanuit Nederland dan in het afbouwen daarvan.’

Recensies

De bergen zullen vrede dragen

Reformatorische Omroep | 31-10-2016

Een voornaam uitgevoerd boek, met veel foto’s ter ondersteuning van de tekst. De schrijver, zendingswerker, brengt aan de hand van verschillende interviews in beeld hoe de eerste generatie Papoea’s het woord ontving, hoe zij het overdroegen op de tweede generatie en hoe de derde generatie na hen met dit Woord leeft. Daarbij komen zowel verblijdende als teleurstellende zaken aan de orde.

In 1963 kwam ds. G. Kuijt als eerste zendeling van de GG aan in de Pass Valley op Papoea. Meerdere zendelingen e.a. werden uitgezonden. Er ontstond een zusterkerk. In de periode 1963 – 1983 traden er grote veranderingen op, zowel geestelijk als sociaal. Voormalige kannibalen en toverdokters deden afstand van zondige praktijken, beleden hun geloof in de drie-enige God en lieten zich dopen. Er ontstond ook verzet; enkele Papoea-zendelingen moesten hun leven met de dood bekopen. Het leven van de tweede generatie (1984-2008) stond in het teken van voortgaande ontwikkeling en van de beginnende trek naar de grote stad. In 1984 werd de kerk zelfstandig en werd de eerste Generale Synode gehouden. Ook in die periode was er verzet tegen het Evangelie: dwaalleraars, het oude volksgeloof was vaak nog springlevend. En jongeren die in de stad studeerden kregen te maken met veel verleidingen. Sinds 2006 kreeg de bevolking het economisch beter (gesteund door Indonesische overheid). Ook negatieve ontwikkelingen: vooral een groot aantal jongeren overleed aan gevolgen van malaria, tbc en AIDS in de stad (10/11). In deze uitgave gaat het niet om de zendingsgeschiedenis belicht vanuit westers perspectief. Het gaat om de vraag hoe Papoea’s zelf aankijken tegen de ontwikkelingen van de laatste 50 jaar: geestelijk, politiek en sociaal. D.m.v. interviews komen vertegenwoordigers van de eerste en tweede generatie aan het woord. Met de nadruk op de ontwikkelingen in de bergen, waar d oudste zendingsposten liggen en op de ontwikkeling in de steden. Hfd.2 een korte schets van het leven van de stenenbijlmaker, Diman; Hfd.3: het leven in een stenen tijdperk op het tijdstip dat ze in aanraking met het Evangelie. Hfd. 4: de komst van het Evangelie in de valleien van het Centraal Bergland; hfd.5 e.v.: oude herinneringen aan de komst van het Evangelie; het Woord en de sacramenten; herders en leraars; geloof , afval en verzet; alfabetiseringswerk; bijbelvertaalwerk en theologisch onderwijs; hfd.15: drie generaties christenen op Papoea; hfd.16. Korte meditatie van ds. Nebius Maling over: ‘De bergen zullen vrede dragen’: ‘zoek toch uw toevlucht bij deze Vredevorst en laat Zijn vrede uw harten rijkelijk vervullen. Amen’(136). Wat een goede beschrijving van het zendingswerk dat in Papoea is verricht. We leven allemaal buiten het paradijs. Maar de Koning van de Kerk heeft in Papoea ook gezorgd dat de zendingsarbeid tot zegen is geweest en dat Hij ook de jonge kerk helpt (Matt.28:20). We danken Dick Kroneman voor het concept voor dit boek; heel leerzaam en goed leesbaar; in het kort komt er veel aan de orde, ondersteund door de foto’s en overzichten. Van harte aanbevolen!

De bergen zullen vrede dragen

Bewaar het Pand | 22 augustus 2017

De ondertitel luidt: Drie generaties christenen op Papoea, 1963-2016. In 1963 is het zendingswerk van de Gereformeerde Gemeenten op Papoea begonnen. In die tijd is er veel gebeurd. Daar wordt in dit boek verslag van gedaan.

Ook de moord in 1974 op evangelisten en hun gezinnen in Nipsan komt aan de orde. Op blz. 52 lezen wij dat dit mede een gevolg is geweest van dwang en geweld die door de inheemse evangelisten werd toegepast. We zijn geneigd om de oorspronkelijke inwoners van Papoea als primitief te beschouwen. Opmerkelijk vond ik dat hun taal in verschillende opzichten ingewikkelder is dan onze taal. Dit valt te lezen in hoofdstuk 9. Wie wil weten hoe het zendingswerk op Papoea eraan toe is gegaan, kan in dit boek goed terecht.

Bezoek ook andere websites van Erdee Media Groep

bezoek ook sluiten