De puriteinse auteur Thomas Brooks (1608-1680) presenteert in ”In de binnenkamer” twintig overtuigende argumenten waarom het persoonlijke gebed essentieel is voor een christen.
Hij roept op tot een leven waarin oprechte gebeden het hart vormen van ware godsvrucht.
Zijn laatste argument is: Gods verborgen kinderen zouden in het verborgen moeten bidden. Daarover schrijft Brooks: „We worden Gods verborgen kinderen genoemd; laten we daarom veel met God in het
verborgen verkeren. Laat er zo’n heilige harmonie tussen onze naam en ons gedrag zijn dat we nooit
meer een dag zullen hoeven bewenen dat we Gods „verborgenen” (Psalm 83:4) zijn genoemd, terwijl we geen ernst hebben gemaakt met het onderhouden van een verborgen omgang met God in onze binnenkamer.”