Rauw blauw

Als je bij de politie gewerkt hebt, kun je spannende verhalen en leuke anekdotes vertellen, maar ”Rauw blauw” grossiert vooral in verhalen die schuren.
De achterflap van deze bundel politieverhalen van Ben de Raaf geeft de disclaimer dat niet alle verhalen geschikt zijn voor kinderen. „Met dit boekje krijgt de lezer ‘ellende’ aangeboden”, zegt De Raaf, die na 46 jaar politiewerk nog één keer terugkijkt. „Je kunt ervoor kiezen om het niet te lezen.” Voor
nieuwsgierige lezers is dat juist een aansporing om te lezen, natuurlijk.Toch voel ik na een paar verhalende behoefte om even normale lucht in te ademen. Suïcide, uithuisplaatsing, verslaving, misbruik, leugen, bedrog en de meest verschrikkelijke sterfgevallen wisselen elkaar in snel tempo af. De
Raaf heeft een vlotte pen. De verhalen lezen makkelijk. Een enkele keer merk je dat de tekst niet volledig bijgeschaafd is, zoals op pagina 31: „Martin moet het antwoord schuldig blijven. Dat is het
enige wat hij weet te melden.”
Duidelijk is wel dat niemand te goed is om in zonde te vallen. Als opa zegt: „Ik heb het niet gedaan, ik zweer het”, blijkt later dat hij toch de dader is. Regelmatig is in de verhalen te zien dat wie God verlaat smart op smart te vrezen heeft. Agent De Raaf wordt vanwege zijn grote betrokkenheid bij verschillende zaken meerdere keren gevraagd om bij een begrafenis te spreken. Een plaats waar in alle ellende
naar boven gewezen kan worden. Dat is ook de meerwaarde van dit boek boven alle andere boeken met politieverhalen.
Regelmatig wordt een diepere dimensie aangeboord, zoals De Raaf zelf in het voorwoord zegt met de woorden van Psalm 27: „Zo ik niet had geloofd dat in dit leven mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou, mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed gebleven?” Doorhet lezen van ”Rauw blauw” krijgt dat
citaat extra gewicht.